Patron

W Rektoracie Uniwersytetu 艁贸dzkiego prof. Tadeusz Kotarbi艅ski ca艂y czas obserwuje z tego witra偶a uniwersyteckie 偶ycie. Ale pierwszy rektor 艂贸dzkiej uczelni (zwanej jeszcze w 1945 r. "Pa艅stwowy Uniwersytet - Wolna Wszechnica") nie by艂 cz艂owiekiem wynios艂ym, odleg艂ym od ludzi, wr臋cz przeciwnie.


witraz


鈥濴ub robi膰 co艣鈥 Kochaj kogo艣鈥 Nie b膮d藕 ga艂ganem鈥 呕yj powa偶nie!鈥 Technika a warto艣ci wychowawcze, Ryszard Urba艅ski (1989)

Urodzi艂 si臋 i wychowywa艂 w Warszawie. Z pierwszego gimnazjum zosta艂 wyrzucony za udzia艂 w strajku w 1905 roku. Matur臋 musia艂 zdawa膰 eksternistycznie, dwa lata p贸藕niej, na terenie dzisiejszej Estonii. Wtedy jeszcze m艂odzie偶 polska musia艂a walczy膰 o zdawanie egzamin贸w w swoim ojczystym j臋zyku. Kotarbi艅ski studia zacz膮艂 jako wolny s艂uchacz w Uniwersytecie Jagiello艅skim chodz膮c na wyk艂ady z matematyki i fizyki. Tytu艂 naukowy z zakresu filozofii i filologii klasycznej zdoby艂 jednak w Uniwersytecie Lwowskim. By艂 1912 rok.


鈥炁籩 prawo艣膰, m臋stwo, dobre serce godne s膮 szacunku a oszuka艅stwo, g艂oszenie k艂amstw ze strachu, zn臋canie si臋 nad s艂abszym 鈥 godne pogardy, to jest r贸wnie oczywiste, jak to, 偶e cukier jest s艂odki a s贸l s艂ona. I nie potrzeba 偶adnych uzasadnie艅 pozaludzkich鈥︹ 鈥 Medytacje o 偶yciu godziwym, T. Kotarbi艅ski. (1966)

Po pierwszej wojnie 艣wiatowej zwi膮za艂 si臋 z Uniwersytetem Warszawskim uzyskuj膮c tam stopie艅 profesora. Publicznie wyst臋powa艂 przeciwko antysemityzmowi, kt贸ry szerzy艂 si臋 r贸wnie偶 w II RP. W czasie II wojny 艣wiatowej prowadzi艂 tajne nauczanie. Przed zako艅czeniem wojny napisa艂 te偶 鈥濼raktat o dobrej robocie鈥. Nie opu艣ci艂 stolicy mimo wybuchu powstania warszawskiego. Wysiedlony z Warszawy do ko艅ca wojny nie przestawa艂 dawa膰 tajnych lekcji.


Maszerowa膰 noga w nog臋 nie jest bynajmniej tym samym, co i艣膰 r臋ka w r臋k臋.鈥 鈥 Pisma etyczne, T. Kotarbi艅ski (1987)

Po wojnie, wsp贸lnie z innymi wybitnymi naukowcami, wsp贸艂organizowa艂 w 艁odzi Pa艅stwowy Uniwersytet - Woln膮 Wszechnic臋 (potem zwany Uniwersytetem 艁贸dzkim). 3 lipca 1945 roku zosta艂 pierwszym rektorem uczelni i zarz膮dza艂 ni膮 do 1949 roku r贸wnolegle wyk艂adaj膮c i kieruj膮c katedr膮 filozofii w Warszawie. Jego g艂贸wne prace naukowe to: Elementy teorii poznania, logiki formalnej i metodologii nauk (1929), Traktat o dobrej robocie (1955), Sprawno艣膰 i b艂膮d (1956), Medytacje o 偶yciu godziwym (1966), Abecad艂o praktyczno艣ci (1972).


Przesz艂o艣膰 zachowana w pami臋ci staje si臋 cz臋艣ci膮 tera藕niejszo艣ci.鈥O kierunkach polskiej my艣li historycznej, Jan Adamus (1964)

Profesor Tadeusz Kotarbi艅ski by艂 tw贸rc膮 doktryny reizmu (zwanej te偶 potem konkretyzmem). Jego prace w tym zakresie skupia艂y si臋 na istnieniu i nazewnictwie rzeczy. Wsp贸lnie z profesorami 艁ukasiewiczem, Cze偶owskimi, Ajdukiewiczem zajmowa艂 si臋 te偶 problemem klasyfikacji rozumowa艅.


鈥濸olak, jak mu przyjdzie fantazja do g艂owy, mo偶e by膰 ca艂kiem porz膮dnym cz艂owiekiem.鈥Profesor Tadeusz Kotarbi艅ski. Wskazania dla przedsi臋biorczo艣ci prze艂omu wiek贸w., El偶bieta Pietraszkiewicz (2002)

Cho膰 jego g艂贸wnym powo艂aniem by艂a filozofia, profesor nie stroni艂 i od innej dziedziny: poezji. Wyda艂 kilka tomik贸w poetyckich z fraszkami, ale r贸wnie偶 z wierszami dydaktycznymi, m.in.:鈥濿eso艂e smutki鈥, 鈥濺ytmy i rymy鈥, 鈥濿i膮zanki鈥.


鈥濶iejeden marnuje czas dany mu do prze偶ycia, poniewa偶 martwi si臋, 偶e ma tego czasu tak ma艂o.鈥 鈥 Pisma etyczne, T. Kotarbi艅ski (1987)

Profesor Tadeusz Kotarbi艅ski by艂 wielokrotnie nagradzany za swoje zas艂ugi na nauki polskiej 鈥 otrzyma艂 m.in. Krzy偶 Wielki Orderu Odrodzenia Polski (1962), Medal Komisji Edukacji Narodowej, zosta艂 wyr贸偶niony przez rz膮d francuski tytu艂em Komandora Legii Honorowej. Nadano mu r贸wnie偶 tytu艂y doktora honoris causa Uniwersytetu Oksfordzkiego, Brukselskiego, Florenckiego, Jagiello艅skiego i, rzecz jasna, 艁贸dzkiego.