Medal Merentibus: prof. dr hab. Bogusław Śliwerski

Profesor doktor habilitowany, pedagog, profesor nauk społecznych, profesor Uniwersytetu Łódzkiego oraz Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie; doktor honoris causa Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie (2014), Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy (2016), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie (2017) oraz Narodowej Akademii Pedagogicznej Ukrainy (2019) i Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (2020). 

Rozpoczął badania w zakresie przygotowywanej pod kierunkiem prof. Karola Kotłowskiego rozprawy doktorskiej na temat Metodologiczne aspekty naukowych dociekań nad samowychowaniem i obronił ją w 1985 r., uzyskując na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UŁ stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. W 1992 r. zamknął z wynikiem pozytywnym przewód habilitacyjny na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej pt. Przekraczanie granic wychowania. Od „pedagogiki dziecka” do antypedagogiki. W 1998 r. otworzył na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu przewód o nadanie tytułu naukowego profesora, który został zakończony pozytywną uchwałą tej Rady. 4 listopada 1999 r. po rozpatrzeniu dorobku przez Centralną Komisję ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, Prezydent RP nadał mu tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

W latach 2010–2015 Bogusław Śliwerski był profesorem zwyczajnym w Katedrze Pedagogiki Szkolnej na Wydziale Pedagogicznym Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie; dodatkowo od 1 marca 2010 r. miejscem pracy naukowo-badawczej jest Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, w której prowadził zajęcia na studiach doktoranckich oraz badania naukowe. 

W latach 1977–2008 pracował naukowo w Uniwersytecie Łódzkim, gdzie przeszedł całą drogę awansu naukowego, kolejno na stanowiskach: asystenta (1977–1984), adiunkta (1985–1993), adiunkta doktora habilitowanego (1993–1996), doktora habilitowanego profesora UŁ (1996–1999) i profesora zwyczajnego UŁ (2000–2008). W 2015 r. powrócił na Uniwersytet Łódzki, gdzie na Wydziale Nauk o Wychowaniu kieruje Katedrą Teorii Wychowania oraz od 2019 r. kieruje Zakładem Pedagogiki Porównawczej. W latach 2004–2010 był rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi. 

W toku 41 lat swojej pracy opublikował przeszło 650 rozpraw naukowych i popularnonaukowych, w tym: 41 monograficznych rozpraw autorskich, dwie współautorskie, 24 prace zwarte pod redakcją, w tym 11 jako współredaktor i 14 monografii pedagogicznych obcojęzycznych (niemieckie i czeskie) jako ich redaktor naukowy. 

Dwukrotnie otrzymał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe. W 2016 r. został wyróżniony nagrodą Prezesa Rady Ministrów za publikacje naukowe dotyczące polityki oświatowej, a w 2017 r. Nagrodą „Łódzkie Eureka 2016” w kategorii „Nauka”. Za swoją dotychczasową działalność naukową, dydaktyczną i społeczną został odznaczony m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1992), Odznaką za Zasługi dla Miasta Łodzi (1994), Złotym Krzyżem Zasługi (1999), Medalem „Uniwersytet Łódzki w Służbie Społeczeństwu i Nauce” (2002) i Medalem Uniwersytetu Szczecińskiego „Sis qui es – pro publico bono” (2015). Od redakcji „Magazynu Literackiego KSIĄŻKI” otrzymał Nagrodę im. Filipa Kallimacha za wybitne osiągnięcia w sferze edukacji (2012).

Od 2007 r. był wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, a w latach 2011–2019 przewodniczącym tego komitetu. W 2009 r. powołał przy Komitecie Nauk Pedagogicznych Zespół Teorii Wychowania, w ramach którego powołał do życia nowe czasopismo naukowe – kwartalnik „Studia z Teorii Wychowania” (w wykazie MEiN – 100 pkt), pełniąc funkcję redaktora naczelnego. Od 13 lat jest członkiem zwyczajnym Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, zaś w latach 2007–2010 był wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. W 2008 r. powołał Oddział Łódzki Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a od 2015 r. jest honorowym przewodniczącym Łódzkiego Towarzystwa Pedagogicznego. Od 2004 r. jest też przy Łódzkim Towarzystwie Naukowym członkiem Kapituły Konkursu im. Profesor Ireny Lepalczyk na najlepszą rozprawę naukową z pedagogiki społecznej, recenzując wnioski kandydatów do tej zaszczytnej nagrody środowiska akademickiego. Od 2022 r. jest członkiem Kapituły Nagrody im. Ryszarda Więckowskiego na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ za najlepszą pracę naukową z pedagogiki wczesnoszkolnej. 

W wyniku wyborów czterokrotnie wszedł w skład Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów (kadencja 2007–2010 i 2011–2012; 2013–2015; 2016–2020); w kadencji 2013–2016 był przewodniczącym Sekcji I Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, członkiem Prezydium CK. W 2019 r. został wybrany na I kadencję członka Zespołu Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej. 

W 2009 r. został powołany na funkcję przewodniczącego Zespołu Integracyjno-Eksperckiego Pedagogiki i Kształcenia przy Wydziale I Nauk Społecznych PAN celem przygotowania ekspertyzy na temat oceny nauki. W latach 1997–2003 włączał się w prace związane z jakością kształcenia wyższego, kierując przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego MEN Zespołem ds. opracowania „Minimalnych wymagań programowych na studiach magisterskich i zawodowych pedagogika”. 

Od 2000 r. wszedł w skład grupy ekspertów Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej, której członkiem był przez dwie kadencje, a w 2002 r. został powołany przez Ministra Edukacji Narodowej na członka Państwowej Komisji Akredytacyjnej, gdzie pracował w Zespole Nauk Społecznych i Prawnych do końca I kadencji (2002–2004), a obecnie jest ekspertem Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Od 2004 r. był ekspertem Sekcji Psychologia i Pedagogika (H01F) na wniosek Zespołu Nauk Humanistycznych (H-1) przy Departamencie Instrumentów Polityki Naukowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W latach 1994–2022 wypromował 22 doktorów nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, w tym czterech doktorantów z Republiki Czeskiej w ramach międzynarodowych studiów doktoranckich w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu. Recenzował w tym okresie 67 dysertacji doktorskich, 73 rozprawy habilitacyjne i 26 wniosków na tytuł naukowy (w tym cztery dotyczące doktorów habilitowanych z Uniwersytetu Karola w Pradze oraz dwa dla Rady Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie).

W latach 2000–2017 był ekspertem MEN ds. awansu zawodowego nauczycieli, z tego tytułu uczestniczył w ocenie 19 wniosków o awans zawodowy nauczycieli. W 2019 r. został powołany na członka Międzynarodowej Rady Uniwersytetu Tomaša Baty w Zlinie (Republika Czeska). W 2010 r. wygrał konkurs w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego na przygotowanie dla MEN ekspertyzy dotyczącej jakości procesu akredytacji placówek doskonalenia nauczycieli w Polsce.

Jest członkiem rad naukowych/programowych następujących czasopism naukowych: od 2008 r. „Studiów Edukacyjnych”; od 2003 r. „The New Educational Review”; od 1998 r. „Rocznika Pedagogicznego” Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN; od 1998 r. „Ars Educandi” – Zeszytów Naukowych Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego; od 2000 r. „Forum Oświatowego”; od 2002 r. „Chowanny”; od 2005 r. „Problemów Wczesnej Edukacji”; od 2008 r. „Człowiek – Teraźniejszość – Edukacja”; w latach 1996–2005 Międzynarodowego Rocznika Filozofii Kształcenia i Wychowania („Jahrbuch für Bildungs-und Erziehungsphilosophie”) z siedzibą w Magdeburgu (tzn. do zakończenia publikacji czasopisma); od 2005 r. Międzynarodowego Przeglądu Katechetyczno-Pedagogiczno-Religijnego „Keryks”. 

W latach 1977–2022 prof. Bogusław Śliwerski uczestniczył w 365 konferencjach naukowych (krajowych i zagranicznych).