Tematyka wykładu
Magnetyczne nanocząstki stanowią fundamentalne elementy budulcowe w szerokim zakresie zastosowań, w tym w gęstym zapisie danych, spintronice oraz nanomedycynie. Wydajność funkcjonalna tych nanocząstek jest w dużej mierze determinowana przez ich anizotropię magnetyczną, która wynika z właściwości powierzchni, kształtu oraz oddziaływań międzyfazowych w strukturach hybrydowych. Podczas tego wystąpienia przedstawię kluczowe aspekty efektywnej anizotropii magnetycznej oraz metody jej projektowania pod kątem różnorodnych zastosowań.
Optymalizacja w zastosowaniach biomedycznych
Dostrajanie anizotropii magnetycznej ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji działania nanocząstek w biomedycynie, szczególnie w celu zwiększenia kontrastu w obrazowaniu MRI oraz poprawy efektywności hipertermii magnetycznej w terapii nowotworowej. Istotnym wyzwaniem w tej dziedzinie jest potrzeba:
- Usprawnienia funkcjonalizacji powierzchni.
- Zwiększenia współczynnika pochłaniania energii (SAR) lub wydajności grzewczej nanocząstek dla skuteczniejszej diagnostyki i leczenia raka.
Nowoczesne strategie strukturalne
Aby sprostać tym wyzwaniom, strategie wykraczające poza konwencjonalne nanocząstki sferyczne — takie jak struktury typu core-shell (rdzeń-powłoka) sprzężone wymiennie, nanodruty oraz nanorurki — oferują obiecujące ścieżki zwiększenia magnetyzacji nasycenia, efektywnej anizotropii oraz wydajności termicznej w hipertermii magnetycznej.
O prelegencie
Hari Srikanth – profesor (Distinguished University Professor) na Uniwersytecie Południowej Florydy (USF). Uzyskał tytuł doktora w dziedzinie eksperymentalnej fizyki materii skondensowanej w Indyjskim Instytucie Naukowym w Bangalore. Na USF pracuje od 2000 roku, gdzie kieruje Laboratorium Materiałów Funkcjonalnych. Jest również dyrektorem Florida Institute of Emergent Low-Dimensional Quantum Materials (FIELD-QM). Badania profesora Hariego Srikanta obejmują szeroki zakres tematów, takich jak materiały kwantowe, materiały magnetyczne i nanonauka. Naukowiec jest autorem ponad 325 publikacji w czasopismach (ponad 13 400 cytowań i indeksem hirscha równym 66) i wygłosił ponad 225 wykładów na zaproszenie na całym świecie. W 2019 roku otrzymał tytuł Wybitnego Wykładowcy IEEE Magnetics Society. Jest członkiem Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego, członkiem Instytutu Fizyki i starszym członkiem IEEE. Obecnie pełni funkcję redaktora pomocniczego w Physical Review B. Profesor Srikant jest ściśle związany z konferencjami MMM i INTERMAG od ponad 20 lat, pełniąc funkcje redaktora ds. publikacji, przewodniczącego komisji ds. publikacji oraz zasiadając w komitetach programowych. By był przewodniczącym ds. wydarzeń specjalnych podczas konferencji MMM 2025 w Palm Beach na Florydzie, a także zasiada w komisji rekrutacyjnej IEEE Magnetics Society. Badacz jest laureatem nagrody badawczej im. Alexandra von Humboldta oraz stypendium Fulbrighta i wykłada gościnnie na Uniwersytecie w Duisburgu w Essen w Niemczech, w IIT w Bombaju oraz w IISc w Bangalore w Indiach.
Informacje: dr Barbara Ziemba (Katedra Biofizyki Ogólnej, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska UŁ)
Redakcja i plakat: Mateusz Kowalski (Centrum Promocji, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska UŁ)
