Patronem nagrody jest prof. Tadeusz Kotarbiński - pierwszy rektor Uniwersytetu Łódzkiego - wybitny etyk, filozof, wykładowca akademicki, człowiek głębokiej refleksji i szerokiego spojrzenia na historię myśli ludzkiej oraz jej wpływ na losy społeczeństw. Te cechy naszego patrona wyznaczają zarówno szerokie ramy merytoryczne konkursu, jak i surowe kryteria oceny nadsyłanych prac.

 

 

Patron tej nagrody jest ogromnym autorytetem dla wszystkich humanistów i mistrzem, autorem drogi, którą każdy z nas gdyby poszedł, to osiągnąłby wiele jako uczony i jako człowiek
dr hab. Ewa Kołodziejczyk, laureatka II edycji nagrody

 

 

 

Chcemy kontynuować jego myśl oraz sposób postrzegania i metodę analizy rzeczywistości. Pragniemy rozwijać humanistyczną refleksję, której my sami i współczesny świat bardzo potrzebujemy.

Czy opłaca się wobec tego żyć twórczo? Czy nie praktycznie czekać na wyniki cudzej twórczości, a potem z niej korzystać naśladowczo, co najwyżej dokonując pewnych ulepszeń? Sądzimy, że mimo wszystko opłaca się na dłuższy dystans inicjatorstwo, pionierstwo, twórczość przełomowa.

Traktat o dobrej robocie. T. Kotarbiński (1955)

„Lub robić coś… Kochaj kogoś… Nie bądź gałganem… Żyj poważnie!” – Technika a wartości wychowawcze, Ryszard Urbański (1989)

Urodził się i wychowywał w Warszawie. Z pierwszego gimnazjum został wyrzucony za udział w strajku w 1905 roku. Maturę musiał zdawać eksternistycznie, dwa lata później, na terenie dzisiejszej Estonii. Wtedy jeszcze młodzież polska musiała walczyć o zdawanie egzaminów w swoim ojczystym języku. Kotarbiński studia zaczął jako wolny słuchacz w Uniwersytecie Jagiellońskim chodząc na wykłady z matematyki i fizyki. Tytuł naukowy z zakresu filozofii i filologii klasycznej zdobył jednak w Uniwersytecie Lwowskim. Był 1912 rok.

„Że prawość, męstwo, dobre serce godne są szacunku a oszukaństwo, głoszenie kłamstw ze strachu, znęcanie się nad słabszym – godne pogardy, to jest równie oczywiste, jak to, że cukier jest słodki a sól słona. I nie potrzeba żadnych uzasadnień pozaludzkich…” – Medytacje o życiu godziwym, T. Kotarbiński (1966)

Po pierwszej wojnie światowej związał się z Uniwersytetem Warszawskim uzyskując tam stopień profesora. Publicznie występował przeciwko antysemityzmowi, który szerzył się również w II RP. W czasie II wojny światowej prowadził tajne nauczanie. Przed zakończeniem wojny napisał też „Traktat o dobrej robocie”. Nie opuścił stolicy mimo wybuchu powstania warszawskiego. Wysiedlony z Warszawy do końca wojny nie przestawał dawać tajnych lekcji.

„Maszerować noga w nogę nie jest bynajmniej tym samym, co iść ręka w rękę.” – Pisma etyczne, T. Kotarbiński (1987)

Po wojnie, wspólnie z innymi wybitnymi naukowcami, współorganizował w Łodzi Państwowy Uniwersytet - Wolną Wszechnicę (potem zwany Uniwersytetem Łódzkim). 3 lipca 1945 roku został pierwszym rektorem uczelni i zarządzał nią do 1949 roku równolegle wykładając i kierując katedrą filozofii w Warszawie. Jego główne prace naukowe to: Elementy teorii poznania, logiki formalnej i metodologii nauk (1929), Traktat o dobrej robocie (1955), Sprawność i błąd (1956), Medytacje o życiu godziwym (1966), Abecadło praktyczności (1972).

„Przeszłość zachowana w pamięci staje się częścią teraźniejszości.”– O kierunkach polskiej myśli historycznej, Jan Adamus (1964)

Profesor Tadeusz Kotarbiński był twórcą doktryny reizmu (zwanej też potem konkretyzmem). Jego prace w tym zakresie skupiały się na istnieniu i nazewnictwie rzeczy. Wspólnie z profesorami Łukasiewiczem, Czeżowskimi, Ajdukiewiczem zajmował się też problemem klasyfikacji rozumowań.

„Polak, jak mu przyjdzie fantazja do głowy, może być całkiem porządnym człowiekiem.” – Profesor Tadeusz Kotarbiński. Wskazania dla przedsiębiorczości przełomu wieków., Elżbieta Pietraszkiewicz (2002)

Choć jego głównym powołaniem była filozofia, profesor nie stronił i od innej dziedziny: poezji. Wydał kilka tomików poetyckich z fraszkami, ale również z wierszami dydaktycznymi, m.in.:„Wesołe smutki”, „Rytmy i rymy”, „Wiązanki”.

„Niejeden marnuje czas dany mu do przeżycia, ponieważ martwi się, że ma tego czasu tak mało.” – Pisma etyczne, T. Kotarbiński (1987)

Profesor Tadeusz Kotarbiński był wielokrotnie nagradzany za swoje zasługi na nauki polskiej – otrzymał m.in. Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (1962), Medal Komisji Edukacji Narodowej, został wyróżniony przez rząd francuski tytułem Komandora Legii Honorowej. Nadano mu również tytuły doktora honoris causa Uniwersytetu Oksfordzkiego, Brukselskiego, Florenckiego, Jagiellońskiego i, rzecz jasna, Łódzkiego.
 

Informacja o cookies!

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do Twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje

Przejdź do strony polityka prywatności